14 Nisan 2016 Perşembe

ALİMLER

Allah, gerçekten kendisinden başka ilah olmadığına şahitlik etti; melekler ve ilim sahipleri de O'ndan başka ilah olmadığına adaletle şahitlik ettiler. Aziz ve hakim olan O'ndan başka ilah yoktur.
(ÂLİ IMRÂN suresi 18. ayet)

Dikkat edildiğinde görülecektir ki, bu ayette Allah Teala (c.c) önce zat-ı uluhiyetinden başlayarak birliğine şehadet etmekte, ikinci olarak melekleri, üçüncü olarak da alimleri bu gerçeğe şahid göstermektedir. Bu ise, ilmin ve alimin yüceliğini gösteren çok büyük bir delildir. Bu şeref alimlerin faziletini anlatmak hususunda yeterli ise de, biz delil getirmeye devam edeceğiz.

Ey iman edenler, size meclislerde «Yer açın» dendiği zaman, siz de yer açın; Allah da size genişlik versin. Size: «Kalkın» denildiği zaman da kalkın. Allah, sizden iman etmekte olanları ve kendilerine ilim verilenleri derecelerle yükseltsin. Allah, yapmakta olduklarınızı haber alandır.
(MÜCÂDELE suresi 11. ayet

Yoksa o, gece saatinde kalkıp da secde ederek ve kıyama durarak gönülden itaat (ibadet) eden, ahiretten sakınan ve Rabbinin rahmetini umud eden (gibi) midir? De ki: «Hiç bilenlerle bilmeyenler bir olur mu? Hiç şüphesiz, temiz akıl sahipleri öğüt alıp-düşünmektedir.»
(ZÜMER suresi 9. ayet)

İnsanlardan, hayvanlardan ve davarlardan da renkleri böyle değişik olanlar vardır. Kulları içinde ise, Allah'tan ancak alim olanlar 'içleri titreyerek-korkar' Hiç şüphe yok Allah, üstün ve güçlü olandır, bağışlayandır.
(FATIR suresi 28. ayet)

O küfre sapanlar şöyle derler: «Sen gönderilmiş (Allah'ın bir elçisi) değilsin.» De ki: «Benimle sizin aranızda şahid olarak Allah yeter ve yanlarında kitabın ilmi bulunanlar da (bu gerçeği bilir) .»
(RA'D suresi 43. ayet)

Kendi yanında kitaptan ilmi olan biri, dedi ki: «Ben, (gözünü açıp kapamadan) onu sana getirebilirim.» Derken (Süleyman) onu kendi yanında durur vaziyette görünce dedi ki: «Bu Rabbimin fazlındandır, O'na şükredecek miyim, yoksa nankörlük edecek miyim diye beni denemekte olduğu için (bu olağanüstü olay gerçekleşti) . Kim şükrederse, artık o kendisi için şükretmiştir, kim de nankörlük ederse, gerçekten benim Rabbim Gani (kimseye ve hiç bir şeye karşı ihtiyacı olmayan) dır, Kerim olandır.
(NEML suresi 40. ayet)

Kitab’dan bir ilme mazhar olan zat, ilmin nelere kadir olduğunu göstermek için Hz. Süleyman’a böyle hitap etmiştir.

Kendilerine ilim verilenler ise: «Yazıklar olsun size, Allah'ın sevabı, iman eden ve salih amellerden bulunan kimse için daha hayırlıdır; buna da sabredenlerden başkası kavuşturulmaz» dediler.
(KASAS suresi 80. ayet)

Allah Teala bu ayette ahiretin kıymetinin ancak ilimle bilineceğini anlatmaktadır.

İşte bu örnekler; biz bunları insanlara vermekteyiz. Ancak alimlerden başkası bunlara akıl erdirmez.
(ANKEBÛT suresi 43. ayet)


«Tamam-kabul» derler. Ama yanından çıktıkları zaman, onlardan bir grup, karanlıklarda senin söylediğinin tersini kurarlar. Allah, karanlıklarda kurduklarını yazıyor. Sen de onlardan yüz çevir ve Allah'a tevekkül et. Vekil olarak Allah yeter.
(NİSA suresi 81. ayet)

Allah Teala (c.c) bu ayette olayların yorumunu alimlerin istihrac ve istinbatına bırakmakta ve böylece onların mertebelerinin ne denli büyük olduğunu ve bu mertebenin peygamberler mertebesine nasıl ilhak olunduğunu bildirmektedir.

Ey Ademoğulları, şeytan, anne ve babanızın çirkin yerlerini kendilerine göstermek için, elbiselerini sıyırtarak, onları cennetten çıkardığı gibi sakın sizi de bir belaya uğratmasın. Çünkü o ve taraftarları, (kendilerini göremeyeceğiniz yerden) sizleri görmektedir. Biz gerçekten şeytanları, inanmayacakların dostları kıldık.
A'RAF suresi 27. ayet)

Bazı alimler bu ayette geçen avret yerini örten elbise ile ilmin, ziynet ile yakın mertebesinin, takva elbisesi ile hayat mertebesinin kastedildiğini söylemişlerdir.

Andolsun, biz onlara ilme dayalı açıklamalar veren bir Kitap verdik ki bu kitap iman edenler için bir hidayet ve rahmettir.
A'RAF suresi 52. ayet)
Andolsun, (yapıp-etmelerini) onlara bir ilimle mutlaka haber vereceğiz. Ve biz gaibler (onlardan uzakta olan habersizler) de değildik.
(A'RAF suresi 7. ayet)

Hayır, o, kendilerine ilim verilenlerin göğüslerinde apaçık olan ayetlerdir. Zulmetmekte olanlardan başkası, bizim ayetlerimizi inkâr etmez.
(ANKEBÛT suresi 49. ayet)

Allah Teala (c.c) bu hakikati insana minnet etmek kabilinden böylece ifade buyurmuştur.

Hadisler

Allah’ın Resulü şöyle buyurmuştur.

Allah (c.c) bir kulu için hayrı murad ettiğinde, onu dinde Allah’tan korkan bir alim yapar. Ona kendisini doğru yola götürecek akıl ve idrak verir.
(Buhari ve Müslim)

Alimler peygamberlerin varisleridir.

Peygamberlik derecesinden daha üstün bir mertebenin bulunmadığı herkesin malümudur. Demek ki bu mertebeye varis olmak, şereflerin en büyüğüdür.
(Iraki)

Yerlerde ve göklerde bulunan bütün mahlükat, alim bir kimsenin affedilmesi için Allah’a (c.c) yalvarırlar.

Yerlerdeki ve göklerdeki tüm mahlükatın kendisi için Allah’tan af dilediği kimsenin mertebesini bir düşünün! Bundan daha büyük bir mertebeye ulaşması mümkün mü insanoğlunun?

Alim kendi işleriyle meşgul olduğu halde, yerlerin ve göklerin sakinleri de onun affı için istiğfar etmekle meşgul olmaktadırlar. Bir insan için bundan daha büyük bir şeref düşünülebilir mi?

Hikmet (ilim), şerefli bir insanın şerefine öyle büyük bir insanın şerefine öyle büyük bir paye ilave eder ki köleleri, sultanların seviyesine çıkarıncaya değin yükseltir.
Ebu Nuaym,

Hz.Peygamber’in (sav) ‘köleleri sultanların seviyesine çıkarır’ buyurmakla ilme nasıl bir paye verdiğini görüyorsunuz! İlmin bu dünyada vereceği neticeler bile bu kadar değerlidir. Dünyada kazandırdıkları ahiret hayatına nisbetle bir hiçtir. Çünkü ahiret hem dünyadan sayısız derecelerle daha üstündür, hem de ebedidir.

İki iyi haslet vardır ki, bu hasletler hiçbir münafıkta bulunmaz. Birincisi güzel ahlak, ikincisi dinde derin bilgi (fıkıh) sahibi olmak.
(Tirmizi)

Günümüzün bazı fakihlerinin münafıklığı, sizleri bu hadis hakkında şüpheye düşürmemelidir; zira Hz.Peygamber, günümüzdeki anlamıyla fıkıhtan söz ediyor değildir. Onun fıkıh ile kastettiği anlam, günümüzdeki anlamından çok uzaktır. Fıkh’ın en küçük derecesi, ahretin dünyadan daha hayırlı olduğunu bilip, bu gerçeğe göre hareket etmektir. Fakih olan kimsede bu türden bir vasıf olduğu takdirde; bilgileri doğru olur, üzerinden her türlü riya hali kalkar ve nifak tehlikesinden kurtulur.

İnsanların en faziletlisi o mü’min alimdir ki, kendisine ihtiyaç olduğunda yardım eder. Halk kendisinden kaçtığında ilmiyle yetinerek vakarlı davranır.
(Ebu Derda)

İman çıplaktır; onun örtüsü takva, süsü haya ve meyvesi ilim’dir.
(Ebu Derda’dan zayıf isnadla)

İnsanlar arasında nübüvet makamına en yakın kimseler, ilim ve cihad ehli kimselerdir. İlim ehli olanlar, halkı peygamberlerin getirdiği ilahi nizama yönelttiler. Cihad ehli olanlar ise, peygamberlerin getirdiği bu ilahi nizamı kılıçlarıyla korumak için cihad ettiler.
(Ebu Nuaym)

Bir kabilenin ölümü, bir alimin ölümünden ehvendir.
(Ebu Derda)

İnsanlar, altın ve gümüş gibi farklı değerler taşıyan madenlere benzerler. Dinde derin ilim (fıkıh) sahibi olmak şartıyla; cahiliye döneminde hayırlı olanları, islam’a girdikten sonra da (insanların) hayırlılarıdır.
(Buhari ve Müslim, “Ebu Hureyre’den”)

Kıyamet günü alimlerin mürekkebi, şehidlerin kanıyla tartılır.
(İbn Abdilberr,”Ebu Hureyre’den zayıf senedle)

Ümmetime ulaştırmak üzere kırk hadis ezberleyen kimseye kıyamet gününde hem şefaatçı, hem de şahid olurum.
(ibn Abdilberr, İlim, “İbn Ömer’den zayıf bir senedle”)

Allah Teala, (c.c) dininde bilgi sahibi olan kimseyi korur ve ummadığı yerden ona rızık verir.
(Hatib el-Bağdadi)

Allah Teala, (c.c) Hz.İbrahim’e şöyle vahyetti: Ey İbrahim! Ben alimim ve alim olan her kulumu severim.
(İbn Abdiberr,”Ta’lik yoluyla)

Alim kimse, Allah Telala’nın (c.c) yeryüzündeki emin kuludur.
(İbn Abdilberr,”Muaz b.Cebel’den zafıf bir senedle)

Ümmetimden iki sınıf ıslah olursa herkes ıslah olur, onlar fesada düşerlerse onlarla birlikte fesada düşer. Bunlar yöneticiler ile alimlerdir.
(İbn Abdilberr ve Ebu Nuaym, “ibn Abbas’dan zayıf bir senedle)

Beni Allah’ın rahmetine yaklaştıracak bir ilim (ve amel) sahibi olmamı temin etmeyen bir günün üzerime doğmasında benim için bir hayır yoktur.
(Taberani)

Alimin abide üstünlüğü, benim, ashabımın en düşük derecelisine olan üstünlüğüm gibidir.
(Tirmizi)

Bakınız ki, Hz. Peygamber efendimiz (sav) ilim mertebesini, nasıl da nübüvvet mertebesine eşit tutmakla ve ilimsiz amelin derecesi ne kadar düşük olmaktadır.

Şayet Abid, eda ettiği ibadetin ilminden mahrumsa, onun ibadetinin hiçbir anlamı olmadığı gibi, böyle bir amelin kişiye hiçbir yararı da dokunmaz.

Alimi’in abide üstünlüğü, ondördünde bulunan ayın diğer yıldızlara üstünlüğü gibidir.
(Ebu Davud)

Kıyamet günü üç sınıf insan şefaat edebilecektir: Peygamberler, alimler, şehidler.
(İbn Mace)

Nübüvvet makamının hemen ardından gelen ve şehidlik mertebesinden üstün olan ilmin mertebesi ne büyük bir nimettir.

Allah Teala’ya (c.c) din hususunda ilim sahibi olmaktan daha üstün bir şeyle ibadet olunmuş değildir. Şeytan için bir tek fakih’(i aldatmak) bin abid’(i aldatmak)’tan daha zordur. Her şeyin bir temeli vardır. Bu dinin temeli ise ilimdir.
(Taberani)

Dinimizin en hayırlı tarafı en kolay tarafıdır. İbadetlerin en hayırlısı ise ilimdir.
İbn Abdilberr”Enes’ten zafıf bir senedle”)

Alim olan mümin abid olan müminden yetmiş derece daha faziletlidir.

(İbn Adiy”Ebu Hureyre’den zafıt bir senedle”)

Ey ashabım! Sizler fakihleri çok, kurası (kur’an hafızları) hatipler az, (ilim) isteyenleri seyrek, fakat (ilim) verenleri çok olan bir zamanda bulunuyorsunuz. Bu zamanda Salih amil işlemek, ilim yapmaktan daha hayırlıdır. Fakat insanların üzerine öyle bir zaman gelecektir ki, fakihleri az, hatipleri çok, (ilim) verenleri seyrek, (ilim) isteyenleri ise çok olacaktır. İşte böyle biz zamanda ilim (sahibi olmaya çalışmak) her ibadetten daha hayırlıdır.

(Taberani”Huzam b.Hakim’den zafıf bir isnadla)

Hz. Peygamber Efendimiz (sav)’e amellerin hangisinin daha üstün ve efdal olduğu sorulduğunda, şöyle cevap vermiştir. ‘Allah’ı (c.c) bilmek’. Ne tür bir bilgiyi kastettiği sorulduğunda, yine ‘Allah’ı (c.c) bilmek’ diye cevap verdi. Ashab ‘biz amelden soruyoruz, siz ise ilimden haber veriyorsunuz’ diye itiraz edince, Hz. Peygamber efendimiz (sav) şöyle cevap verdi: ‘Allah’ı bilerek yapılan amelne kadar az olursa olsun insana fayda verir. Allah’ı bilmeksizin yapılan emaller ise, insana bir fayda sağlamaz’.
(İbn Abdilberr”Enes’den”)

Kıyamet günü Allah Teala (c.c) bütün kullarını diriltip mahşere getirdikten sonra, alimleri de diriltip getirir ve onlara hitaben şöyle buyurur: ‘Ey alimler zümresi! Sizi iyi bildiğim için size ilim sıfatımı emanet ettim. Size ilmimi sizleri azaba uğratmak için vermedim. O halde nimetlere koşun zira hepinizi affettim.
(Taberani”Ebu Musa’dan”)



8 Nisan 2016 Cuma

Canım Anneme

Canım Anneme yazdığım şiir (basit ama içten)
Altmış yıl geriye dön de bak annem
Günlerin yılların çok hızlı geçti
Hep kahır hep sitem hep yıkık gönlün
Sanki gökyüzünden bir yıldız geçti.
Koştura koştura bitirdin ömrü
Perişan eyledin garip gönlünü
Geri vermezler artık sana bu ömrü
Biraz da Rabbine yönel be annem
Bak anan da baban da göçtü buradan
Seni de ahirete alacak Yaradan
Oturup namazgahlarda ağlamadan
Geçip gidiverir bu hayat annem
Dizlerinde derman göğsünde can tükendi
Ne ile geçirdin bu ömrü işte tükendi
Çolakkadı Mehmet'in kızı ne ile geldi
Diye soracak Hak Teala annem
Yaptığın iyilikler kabriini aydınlatır
Kabir karanlık annem sen kabrini nurlandır
Namazları güzel kıl orayı ışıklandır
Asıl evimiz mezardır unutma annem
Yaptığın iyiliğin lafını etme
Günahlı yerlere hiç gidip gelme
Eller sıratı geçer sen geri kalma
Cehennem güldür güldür kaynıyor annem
Namazı beş vakit ve devamlı kıl
Sonunda ellerini semalara sal
Dualar et Allaha kısmetini al
Eller cennete gider sen geri kalma
İtin ayağından dikeni çıkarırsın
Garibe kimsesize hep acırsın
Kendin yemez başkasına dağıtırsın
Allah da seni mahrum etmez ki annem
Kul gönlü kırma Rabbin darılır
Her duyduğunu deme hesap sorulur
Yarın Hak huzurunda mizan kurulur
Orda sana kimse yardım edemez annem
Bir tövbeye bağlı bağışlanmamız
Nice günahları affediyor Rabbimiz
Yeter ki sevgi dolu olsun kalbimiz
Rahmandır Rahimdir acır Rabbimiz
Sen anamsın benim beni seversin
Seversin de bazen laflarınla döversin
Bazen incelir gönlün beni översin
Bazen de sinirlenir başından kovarsın
Güzel yürekli annem duana muhtacım
O merhamet dolu gönlünde biter benim acılarım
Allah ömrüne ömür katsın canım annem; duacım
Rabbim yaşatsın seni benim var sana ihtiyacım
Gülsen Nurdoğan

1 Nisan 2016 Cuma

Hz. Safiyye'nin Evliliği


 Hayber'in Kamus kalesi fethedilince esir edilen kadınlar arasında Hz Safiyye ile amcasının kızı da bulunuyordu. 

Hz. Safiyye Beni Nadir Yahudilerinin reisi Huyey b. Ahtab'ın kızı olup önce Sellam b. Mişkem'le evlenmiş, ondan ayrılınca da Kinane b. Rebi' b. Ebi'l-Hukayk'la evlenmiş, Hayber savaşında esir düşmüş, Kinane b. Ebi'l-Hukayk'ın öldürülmesiyle de dul kalmıştı. 

Hz. Safiyye; Peygamber Aleyhisselamın Hayber'e gelişinden birkaç gün önce Kinane b. Ebi'l-Hukayk ile nişanlanarak develer boğazlanıp Yahudilere ziyafetler çekilmiş ve Sülalim bölgesine gelin götürülmüştü.(Vakıdi, Megazi, 2/674)

Hz. Safiyye gerdek gecesinde  rüyasında bir ayın Medine tarafından gelip kucağına düştüğünü görmüş, bunu Kinane b. Ebi'l-Hukayk'a anlatınca Kinane öfkelenmiş:

''Sen ancak Hicaz hükümdarı Muhammed'e varmak istiyorsun'' diyerek yüzüne bir tokat vurup gözünü gövertmiş, morartmıştı.

Peygamber aleyhisselamın yanına getirildiği zaman Hz. Safiyye'nin gözünde o tokadın izi duruyordu. Peygamber Aleyhisselam:

''Nedir bu?'' diye sorunca Hz. Safiyye Peygamber Aleyhisselama hadiseyi anlattı. Peygamber Aleyhisselam ona İslamiyeti anlatıp:

''Biz seni kendi dininde bulunuyorsun diye zorlayacak veya senin bu halini hoş görmeyecek değiliz. Eğer sen müslümanlığı, Allah'ı ve Allah'ın Resulünü tercih edersen ben seni kendime zevce edineceğim. Eğer Yahudiliği tercih edecek olursan ben seni azad ederim, sen de gider kavmine kavuşursun, buyurdu. 

Hz. Safiyye böyle azad edilip Peygamber zevcesi olarak kalmak veya kavminin yanına dönmek hususlarından birini seçmekte serbest bırakılınca azad edilip Peygamber Aleyhisselamın zevcesi olmayı tercih etti  (Ahmed b. Hanbel, 3/138) ve:

''Ya Resulallah ! Sen beni İslamiyete davet etmeden önce , konak yerine geldiğim zaman , ben müslüman olmayı özlemiş ve seni doğrulamış bulunuyordum. 

Benim ne Yahudilikte bir emelim, ne de Hayber de bir babam veya kardeşim var!

Sen beni küfür ile İslamiyetten birini seçmekte serbest bırakıyorsun!

Allah ve Allah'ın Resulü bana azadlanmamdan ve kavmimin yanına dönmemden daha sevgilidir.

Evet ben Allah'ı ve Allah'ın Resulünü tercih ediyorum'' dedi. 

Bunun üzerine Peygamberimiz Aleyhisselam onu azad edip zevceliğe kabul buyuruyordu. 

Peygamberimiz Aleyhisselam ganimet içinden geleneğe uygun olarak başkumandan hakkı olarak ya bir köle, ya bir cariye, ya da bir at alır ve buna Safiyy denirdi. (Ebu Yusuf s.22, Ebu Davud 3/152, Ebu Ubeyd s.19)

Hz. Safiyye'nin asıl adı Zeynep olup Peygamberimiz Aleyhisselam onu ganimet içinden seçip aldığı için Safiyye adıyla anıldı.

 Medineli Yahudi kabilesi Nair oğulları Uhud savaşının ardından Hz. Peygamber tarafından şehirden uzaklaştırıldılar. Çünkü Medine Sözleşmesinin onlara yüklediği sorumluluğu ihlal etmişlerdi. Ve Hz. Peygambere suikast girişiminde bulunmuşlardı.

Nadir oğullarının reisi Huyey bin Ahtab Hz. Safiyye'nin babasıydı.  Medine'de sürekli olarak Müslümanlar aleyhine faaliyette bulunan Hz. Safiyye'nin babası Huyey bu girişimlerini Medine'den sürgün edilip Hayber'e yerleşince de devam ettirdi.Medine'de kalan Yahudi kabilesi Kureyzalılar Hayber Yahudilerine sığınan Nadir oğulları reisi Huyey b. Ahtab'ın girişimleri sonucunda Müslümanlarla yaptıkları sulhu Müslümanların çok darda kaldıkları Hendek savaşı esnasında bozdular. Halbuki Medine anlaşmasına göre Medine'ye saldıranlara karşı birlikte hareket etmeleri gerekiyordu.Yahudiler sorumluluklarını yerine getirmek şöyle dursun hücum eden düşmanla Müslümanlar aleyhine işbirliği yapmaya yeltendiler.

Neticede Müslümanlara karşı kılıçla mukavemet gösteren başta Nadir oğlu reiisi Huyey b. Ahtab ve Hayberli Kab b. Esed olmak üzere pek çok Yahudi erkek öldürüldü. Hz. Safiyye bu şekilde babasını kaybetmiş oldu. Ancak Hayber'de diğer Nadirli Yahudiler yaşamaya devam ettiler. 

Hayberliler Hendek savaşından sonra da Müslümanlara karşı düşmanlıklarına devam etmişler, bir taraftan Medine'de bulunan münafıklarla işbirliği yaparken diğer taraftan Medine civarında bulunan Gatafan ve Fezare gibi müşrik Arapları Müslümanlar üzerine saldırmaya teşvik etmişlerdi. Bu kışkırtmalar neticesinde müşrik Araplar Medine topraklarına girdiler Ebu Zerril Gıfari'nin oğlunu şehit ettiler. Hz. Peygamberin develeri de dahil olmak üzere buldukları hayvanları gasp ettiler. Müslümanların peşlerine düşmeleri sebebiyle aldıklarını bırakarak kaçtılar. Tüm bunlar Hayber üzerine bir seferi kaçınılmaz hale getirdi.

Yaklaşık yirmi günlük kuşatmadan sonra Hayber'in kaleleri fethedildi. Hayber esirleri arasında Nadir oğulları reisinin kızı Safiyye bint Huyey b. Ahtab (Hz. Safiyye ) de bulunuyordu. 

Hz. Peygamber bütün savaşlarından sonra ''mağluplarla uzlaşma ve anlaşma'' anlayışının bir gereği olarak buradaki Yahudi topluluk ile müslümanlar arasında olumlu bir irtibatın başlamasını temin maksadıyla Safiyye ile nikahlanmaya karar vermişti. Kendiisi de bir lider kızı olan Safiyye bint Huyey için Müslümanların lideri ve Peygamber eşi olmak ne büyük bir teselli idi. 

Allah Rasülü sallallahü aleyhi vesellem bir cariye statüsünden sonra kendisine eş olmasına rağmen  Safiyye (r.anha)'yi diğer hanımlarından hiç ayrı tutmamıştır. Düğün günü kabilesinin uğradığı zarar ve kayıplar konusunda kendisini teselli etmiştir. Savaşmaya iten nedenleri ona açıklamaya çalışmıştır.

Hz. Safiyye'nin Yahudi bir aileden gelmesi Peygamber aleyhisselamın hanımları arasında konu olmuş Hz. Safiyye, Hz. Aişe ile Hz. Hafsa'nın bunu ima ederek kendilerinin Resulullah ile aynı soydan geldiklerini söylemelerine üzülmüş, durumu Hz. Peygambere arz ettiğinde  Allah Resulü sallallahü aleyhi vesellem;
''Benden nasıl daha hayırlı olabilirsiniz ki eşim Muhammed, babam Harun, amcam Musa'dır deseydin ya '' sözleriyle teselli etmiştir.  

Hz. Safiyye (r.anha) fazilet sahibi, ibadete düşkün, yumuşak huylu, cesur ve cömert bir hanımdı. Daha yaşarken evini sadaka olarak bağışlamıştır. İsyancılar Hz. Osman'ın evini kuşattıklarında ona yiyecek götürmüş, buna engel olunması üzerine evinden Hz. Osman'ın evine bir tahta uzatarak ona su ve yemek göndermeye devam etmiştir. 

Hac yolculuğunda Safiyye (r.anha) nın devesi hastalanınca Resulü Ekrem diğer hanımı Zeynep bint Cahş  (r.anha)ya yanında bulunan develerden birini ona vermesini söylemiş, onun;
''Yahudi'ye mi vereceğim'' demesi üzerine Hz. Peygamber üç aya yakın bir süre Zeynep binti Cahş r.anha'ya sitem etmiştir. 
  
Hz. Safiyye hicretin 50. yılının Ramazan ayında (Ekim 670) veya 52'de (Eylül 672'de ) Muaviye b. Ebu Süfya'nın halifeliği döneminde Medine'de vefat etti. Cenaze namazını Medine valisi Said b. As kıldırdı. Baki mezarlığına defnedildi. 

Kendisinden on kadar hadis rivayet edilmiştir. Bu hadislerin birinde Buhari ve Müslim ittifak etmişlerdir.  

İnsanların sui zannına sebep olacak tavır ve hareketlerden kaçınılmasına dair aşağıdaki Peygamber hadisi Hz. Safiyye tarafından rivayet edilmiştir. 

''Hz. Peygamberin zevcesi Safiyye r.anha Ali b. Hüseyin'e şöyle haber verdi: 
Peygamber mescidde bulunuyordu. Kadınları da   yanında idiler. Kadınlar evlerine doğru yürüdüler. Peygamber, Huyey kızı Safiyye'ye hitaben 'Acele etme de seninle gideyim' dedi. Safiyye r. anha nın odası Umame'nin evinde idi. Derken Peygamber Safiyye ile dışarı çıktı.Bu sırada Ensar'dan iki kişi ile karşılaştı. Onlar Peygambere baktılar, sonra da ileri geçtiler. Peygamber onlara; 'Buraya geliniz. Bu kadın Huyey kızı Safiyye'dir' buyurdu. Onlar: 'Ya Resulallah biz böyle bir şey düşünmeyiz' dediler. Hz. Peygamber: 'Şüphesiz şeytan insanın bedeninde kanın aktığı yerde akar. Ben şeytanın gönüllerinize bir şüphe atmasından endişe ettim' dedi.
  


















1 Mart 2016 Salı

ŞAPŞAL TOPLUM


Ne günlerden geçiyoruz Yarabbi?

Bir karar çıkıyor; hadde hesaba sığmaz suçlarla insanlar hapse tıkılıyor.Bir karar çıkıyor; aynı insanlar tamamen masum oldukları için (!) hapisten çıkarılıyor. Bunları yapan aynı kanunlar, aynı mahkemeler. Hal böyle iken bu tezat niye? Suçlu kim? Ortada bir suç var mı, onu da bilmiyoruz. Kanun var mı? Mahkeme var mı? Suçlu var mı? Her şey tezat, her şey allak bullak.

Bir zaman Hizbullahçılar adı altında bir örgüt olduğu gündeme oturdu. Ölenlerden öldürülenlerden bahsedildi; bütün bunları yapanın Hizbullahçılar olduğu söylendi haber kanallarında, gazetelerde. 

Jitem diye esrarengiz bir oluşumdan bahsedildi.Devlet icinde devlet olduğu söylendi. (Devlete de güven kalmadı.) Onlar girdi çıktı, atıldı satıldı.

Ergenekon adında bir örgütten bahsedildi. Onlarca tutuklamalar gerçekleştirildi. Önemli önemli isimler tutuklandı, gözaltına alındı. Milletin ağzı hep iki karış açık kalıyordu. Türkiye vatandaşı şapşal bir toplum olmaya başlamıştı.

Acaip şeyler oluyor acaip! Teröristler TBMM de milletvekili oldu. Bu vekiller Dağ ile meclis arasında mekik dokudu. Ülkenin polisini askerini hedef gösterdi; verdiği talimatlarla halkı sokağa döktü; yaktırdı, yıktırdı.

Eşkiya televizyonlara çıktı; masum masum saz çaldı, gönül aldı...
Hususi olarak oluşturulan değerler vardı, dokunulmaz sun i değerler. Allaha kitaba saymak sövmek serbest fakat bu suni değerler dokunanı yakardı. Vıyy Allahım,şapşala dönmüştü bu toplum.
Şapşal bir toplum. Aklını yiyen bir toplum.

Öyle bir çağa geldi ki kurdun postu göründü. Gerçekler ayan beyan ortaya çıkmaya başladı. Baya bir aklı başına gelmeye başladı.

Son yediği zokayı da gördü. Devletin gizli sırlarını basına sızdıran Can Dundar da tahliye oldu. Ekranlara çıktı bir de poz verdi. Bu ülkenin Cumhurbaşkanıyla dalgasını da geçti.

 Hala şapşallığımıza devam ediyoruz.

Adaleti ayakta tutan şahidler olacaktık hani? Dünyanın her köşesinde mazlum iniltisi var. Bizler ne yapıyoruz ki? Dua bile etmiyoruz. Oysa "yarım kelimeyle bile zalime efendim demeyin demişti bu ümmetin peygamberi. Ne yarım kelimesi, methiyeler düzülüyor zalimlere. Helak yakındır böyle olursa.

Içimizdeki beyinsizler yüzünden bize azap etme Allahım.

Içimizdeki zayıflar hürmetine bize merhamet eyle Allahım.



                                         

Teslime Gülsen Nurdoğan

3 Şubat 2016 Çarşamba

Şubat 1998 (Prof. Dr. M. EsAD Coşan, Kadın ve Aile Dergisi Başmakaleleri)







Avustralya’daki gezi ve çalışmalarımız devam ediyor. Melborn’den kıtanın iç kısmındaki meşhur meyve şehri Mildura’ya geçtik. Büyük ve uzun Murry nehrinin kenarındaki bu yemyeşil şehirde pek çok dostumuz ve kardeşimiz var; radyo yayınımız var; yüz dönümlerce büyüklükte bağlar, portakal bahçeleri, meyvelikler var; pırıl pırıl güneş, tertemiz, sağlam, sağlıklı hava var. Çölün kenarında bir rüya âlemi gibi... Burada, geçen gelişimizdeki konferans ve sohbetlerimizden bizi tanıyan, bize ihvan olan Alevî kardeşler de var. Bu kez de gelip ziyarette bulundular, sağ olsunlar! Mevsim yaz, üzüm toplama, (piknik) zamanı, salkım salkım iri, çekirdeksiz sultanî üzümleri, sulu ve lezzetli valensiya portakallar, ağzınıza layık; karpuz, kavun, erik, elma, armut, mango, kivi, badem ve sair meyve çeşitleri...
Burada gördüğüm düzen, intizam, ciddiyet, serbestlik, rahatlık, hürriyet ve ciddi çalışma beni imrendiriyor. Durumu daima sevgili Türkiye’m ile karşılaştırıyorum ve ülkemiz namına çok üzülüyorum. Yönetim, hizmet ve toplum düzeninin yapısı bakımından, çağın çok gerisinde kalmışız, kavga ve çekişme ile vakit kaybedip güzel yurdumuzu berbat, yaşanılmaz bir zindan haline getiriyoruz; aziz milletimize çok zulüm, baskı ve gadir oluyor, çok yanlış, haksız, adaletsiz işler yapılıyor: İşte anarşi, işte rüşvet, işte adam kayırma, işte millet malını yağmalama, işte çeteler, işte hainler, işte ihlaller, işte ihtilaller, darbeler, hapisler, idamlar...
Yurdumuzu, halkımızı, hürriyet ve istiklalimizi, devletimizi, tarihimizi, medeniyetimizi, dinimizi, dilimizi, irfanımızı, birbirimizi çok sevmeli, çok saymalı, çok büyük titizlikle koruyup kollamalıyız. Birlik ve beraberliğimizi pekiştirecek tedbirler almalı, ülkenin parçalanmasına, halkın birbirine düşman olmasına, fitne çıkmasına sebep olacak her şeyden, şiddet ve dikkatle kaçınmalı; bozguncuları, fesatçıları derhal tedip ve tenkil etmeli; adalet ve hakkaniyetle, iman ve ihlasla hizmet edecek alim ve fazıl, uzman ve kâmil, aydın ve erdemli kimseleri işlerin başına getirmeliyiz ve de çok çalışmalıyız.
Mildura’nın 300 km. kadar kuzeyinde, bizler için çok önemli, çok anlamlı bir şehir olan Broken Hill var. Buraya, Avustralya’nın keşfi ve îmarı sırasında çok emekleri geçmiş olan Afganistanlı müslümanlar şirin bir cami yapmışlar, şimdi müze gibi, onu ziyaret ettik. Maalesef her zaman açık değil.
Osmanlılar son devirde Avrupalılarla mücadele ederken, padişah cihâd-ı ekber ilan etmiş, halîfe-i müslimîn olarak tüm müslümanları savaşa katılmaya çağırmış. Buradaki iki müslüman (Türk veya Afgan oldukları söyleniyor), çevrenin ve şartların nâmüsait olmasına bakmadan, “Mademki halifemiz emrediyor, biz de görevimizi yapmalıyız.” diyerek günlerce hazırlık yapmışlar, silah almışlar, mermi biriktirmişler, –dondurmacılık yaparlarmış– bir gün buradan savaş için toplanan askerlerin bindiği trene (İngilizler piknik treni diyorlar) ateş açmışlar, imkânları tükeninceye dek çarpışmışlar, yaralanmışlar, yakalanmışlar, şehit edilmişler, bu şehirdeki mezarlığa gömülmüşler, kabir yerleri belli değil ama bu olayı kitaplar önemle kaydediyor, dost düşman tüm Avustralyalılar biliyor, hayret ediyor, “Bu ne şuur, ne bağlılık, ne cesaret!” diyorlar.
Türkiye yöneticilerinin artık hükmü ve değeri kalmadı diye ilga ettikleri ‘hilafet’, dünya müslümanları üzerinde böyle etkin, böyle saygın, böyle ciddi, böyle önemli etkileri olan dinî bir ünvan imiş o zamanlar...
Broken Hill, çok zengin gümüş, kurşun, kalay, krom madeni filizlerinin işletildiği yirmi küsur bin nüfuslu bir çöl şehri. Şimdi maden kapatıldığı için önemini yitirmekte. Eski müslüman Afganlılar erimiş, yok olmuş. Cami bakımsız, harap, metruk. Allah (celle celâlüh) gamsız, şuursuz, sorumsuz, vurdumduymaz, gevşek, gafil, cahil, hımbıl, tembel müslümanları ıslah eylesin; şuurlu, gayretli, hassas, rikkatli, dikkatli, re’fetli, merhametli, haksever, hayırsever, mücahit, mübarek mü’minlere de hayrât ü hasenât, irşâd u cihâd, ilm u tâlîm, te’dîb ü terbiye hususlarında imkân ve vesait, âlât ü şerâit ihsân u ikrâm eylesin; hissedip de uygulayamamaktan, mahrûm u mahzûn kenarda boynu bükük kalmaktan korusun ve kurtarsın; Mehmet Âkif gibi:
“Ya hamiyyetsiz olaydım, ya param olsa idi.” diye üzüntülere gark
eylemesin!
Âmîn, bihürmeti Seyyidi’l-mürselîn ve İmâmi’l-müttakîn ve Şefîi’l-müznibîn Muhammedini’l-Mahmûdi’l-mahbûbi’l-emîn ve âlihî ve sahbihî ve men tebiahû bi-ihsânin ilâ yevmi’d-dîni ecmaîn.





*

MÜSLÜMANLAR HALA KAN AĞLIYOR HOCAM!

Geldik 2016 yılına. Seneler son hızla ilerliyor, dünyamız gittikçe yaşlanıyor. Geçici olan bu dünya hayatı yerini baki hayata terketmeye hazırlanıyor. Hesap günü yaklaşıyor. En küçük şeyin bile hesabının sorulacağı, zerre kadar kötülüğün karşılığını bulacağı ve zerre kadar iyiliğin de karşılığını bulacağı o büyük gün, yevmel ahire burnumuzun dibinde. O kadar yakın.

İnsanlığın babası Hz. Adem atamızdan bu güne trilyonlarca insanı, çeşit çeşit medeniyetleri, kanlı ölümlü savaşları, bununla birlikte bir köşecikte mutluluk sergileyen insancıkları barındıran bu cefakar dünya Allah'ın emrine teslim omuş bir vaziyette son bulacağı güne kadar devran edip duracak.

Bununla beraber Türkiyemizin son yüzyılını da gözden geçirirsek savaş, ve terörün ülkemizin en belirgin özelliği olduğu görünüyor. Kurtuluş savaşı diye tarihe geçen, ölümler, açlıklar ve kuşatmaların içinde can çekişen bir ülkeydik. Arada çok az bir nefes aldıysak da terör ve sıkıntıların   bizi bir türlü rahat bırakmadığını görüyoruz, görüyorsunuz.

Tabi ki terör hiç bir zaman bitmedi bu ülkede. Biteceğe de benzemiyor. İçimizdeki vatan hainleri temizlenmediği sürece de bitmeyecek. Vatan hainlerinin de bir yüzü değil bir kaç yüzü olduğu için tanınmıyorlar. Ülkemizdeki bu karışık ve kavgalı ortamın sebebini ve bu durumdan kurtulmanın yollarını bundan yirmi, yirmibeş yıl önce merhum M. Es'ad Coşan makalelerinde, konuşmalarında veciz bir şekilde belirtmiş. 4 Şubat 2001'de Avustralya'da bir cami açılışına giderken sebebi hala bilinmeyen ve araştırılmayan bir meçhul trafik kazasında alemi bekaya irtihal eyledi. Sade yaşadı, güzel yaşadı. Yazıları ve sözleriyle hakikatleri söyledi. Allah'tan başkasından korkmadı. Allah ve Rasulullah aşığıydı. Onun eserlerinden Kur'an ve sünnet ruhu fışkırıyor. Rahmetullahi aleyh M. Es'ad Coşan'ı bize hiç kimse anlatmasa bile onun sohbetleri, kitapları bize her şeyi apaçık anlatır. Onun sözlerinden, yazılarından gürül gürül iman fışkırıyor. Fakat Es'ad Coşan'ın aleyhine hala yazı yazanlar, söz söyleyenler var. Hala acımasızca iftiralar var. Bu da gösteriyor ki elhamdülillah hocamız söz ve vaaz kasetleri ve kitaplarıyla irşada devam etmekte, kafirin, münafıkın belini kırmakta.

Bakın merhum hocamız 1994 yılında Kadın ve Aile Dergisi  Başmakaleleri'nde neler yazmış:

''Gerçek mü’minlerin feraseti, yani derin ve doğru sezgisi ve kerâmeti vardır; karşısındakinin iç yüzünü, gizli maksadını anlar; yapılan hile ve oyunları sezer, gereken tedbirleri alır.
Bilen bilir ki bugün iman ile küfür arasında, mü’minler ile gayrimüslimler mabeyninde amansız ve acımasız bir mücadele sürüyor. Kâfirler zulüm ile çok çirkin ve iğrenç metotlarla, gayr-i insânî ve gayr-i medenî, hunhar ve gaddar usullerle çalışıyor; kendilerinin koyduğu değer hükümlerini bile çiğniyor, Allah’ın elîm ve müthiş azabına uğramalarına sebep olacak din ve iman, ahlâk ve insaf dışı işler yapıyor. Yani –onların din ve medeniyet anlayışlarına da aykırı şekilde– dünyayı fesada verip, milletleri birbirine kırdırıp, hukuku ve huzuru ihlal, sulh u sükûnu tarumar, masum insanları bizar ediyorlar.
Bu zalim kâfirlerin en başta gelen hedefleri müslümanlar. Biz Türkiyeliler de hem müslüman olduğumuz için hem de dünyanın her yerindeki mazlum ve masum müslümanları var gücümüzle korumaya çalıştığımızdan, onların en çok korktuğu, en büyük hasımlarıyız. Bizi alt etmek için asırlardır çalışıyorlar; gayelerine ermek için her türlü hile ve şeytanlığa başvuruyorlar.
İlk amaçları, bizi imandan ve İslâm’dan koparıp uyuşturmak; kendi batıl ve iğrenç, kalleş ve ikiyüzlü kültürlerine göre yetiştirip eritmek. Onun için hem kendileri hem de içimizdeki ajan ve uşakları daima dinimize saldırır dururlar.''

Buna karşı ne yapmalıyız, diye sormuş hocamız ve cevaplamış:

''Buna karşı biz ne yapmalıyız?
Yüce dinimizi çok iyi öğrenmeli, Kur’ân-ı Kerîm ahkâmına tam uymalı, Resûlullah’ın sünnetine sımsıkı sarılmalı, evlatlarımızı çok temiz müslümanlar olarak yetiştirmeli, onları kaptırmamalı, kendi dinî ve milli kültürümüzü hayatımıza, ülkemize ve tüm dünyaya hâkim kılmaya gayret etmeli; irşat, tebliğ ve cihada çok önem vermeliyiz.
İkinci amaçları; müslümanları tefrikaya düşürmek, birbirine kırdırmak... İşte, İran-Irak, Irak-Kuveyt, Kuzey Yemen-Güney Yemen harpleri, işte birbirine düşen Afgan mücahitleri(!), işte Doğu Anadolu’daki Türk-Kürt meselesi, işte matbuattaki ilerici-gerici, Sünnî-Alevî ayrımı...
Bu çirkin ve zalim metoda karşı biz, Kur’an’ın emrine dönmeli, tüm müslümanlar, kardeş olarak yaşamalı, birbirimize asla silah çekmemeli, kışkırtıcı ajanları susturup bertaraf etmeli, hem yurt içinde, hem yurt dışındaki dindaş, ırkdaş ve gönüldaşlarımızla birleşip bütünleşmeye, destekleşip yardımlaşmaya çok büyük önem vermeli, bu uğurda çok gayret gösterip çok para ve mesai harcamalıyız.
Onların üçüncü amaçları da bizi iktisaden fakir düşürmek ve çökertmektir. Çünkü her türlü hizmet ve hamle, çalışma ve ilerleme, yardım ve destek, hayır ve hasenât ve yükselme para ile oluyor; devletler malî ve iktisadî yönden kuvvetli olursa ayakta dik duruyor, halklar refaha eriyor, nesiller bilgili yetişiyor, gerekli yatırımlar yerinde ve zamanında yapılıyor, ülke ilerliyor ve yükseliyor. Aksine malî ve iktisadî yönden durumu bozulan devletler geriliyor, ülke çöküyor, hatta esarete düşüyor.
Onun için son günlerde ülkemizin ekonomisiyle oynanmaya başlanmıştır. Çok iyi biliniz ki bu bir savaş taktiğidir. Güçlü ve kuvvetli bir Türkiye istemeyenler bizi iktisadî yönden çökertmeye çalışıyor; bunun arkasından ülkenin bölünüp parçalanmasını getirmek istiyorlar. Yönetimde ve içimizde aç gözlülükleri ve maddî ihtirasları yüzünden bu işe doğrudan veya dolaylı yoldan bulaşanlar, ülkemize en büyük kötülüğü yapıyorlar. Bu dalavereleri planlayanlar gayrimüslimler ve vatan hainleridir; tarih onları lânetle anacak. Devletin ilgili bölümlerinin onları bu gözle, amansız bir takiple takip edip yakalaması, en şiddetli şekilde cezalandırması, haksız kazandıkları tüm maddî varlıklarına –hileli yollarla başkalarına satmış görünseler bile– hemen el konulması, zararın masum ve bîçare halktan değil, aç gözlü vurgunculardan çıkarılması mutlaka gereklidir.''

 Devlet bunları yaparsa, yapadursun; peki biz şahsen ne yapmalıyız? diye soruyor ve cevabını da veriyor hocamız:

''Suçluları dikkatle takip etmeli, iyi ve tam teşhis eylemeli, cezasının mutlaka verilmesini sağlamaya destek olmalı, isimlerini asla unutmamalı, yeri gelince onlardan nasıl hakkımızı alacağımızı iyi planlamalıyız.
Maddî varlık ve milli gelirlerimizin azaltılıp küçültülmesine, çarçur edilip yağmalanmasına asla müsaade etmemeli, bu yolda alınmak istenen sinsi kararlara şiddetle ve birlikte karşı çıkmalıyız.
Birikim ve tasarruflarımızı korkunç rakamlı enflasyon canavarından şahsî tedbirlerle korumak zor olacağından, birleştirmeli ve ekonomiyi çok iyi bilen ve takip eden idareci kardeşlere teslim etmeliyiz; yani, ya güzel kâr getirmekte olan mevcut şirketlerimize, ya da yeni şartlara göre kuracağımız müesseselerimize ortak olmalıyız.
Asla yabancı döviz kullanmamaya, bunun yerine ‘geçerli mal’ veya altın, gümüş almaya, yatırım yapmaya çalışmalıyız. Mesela; bugün tahminî hesaplara göre, sırf dolardan dolayı ABD’ye yılda iki milyar dolar (70 trilyon TL) menfaat sağlanmış oluyor. Görün ki ne müthiş bir aldanma ve sömürülme!
İhraca yönelik üretim ve imalat yapmaya, ithalatımızı mümkün olduğu kadar kısmaya, yabancı mal (hele düşman milletin malını) kullanmamaya âzamî dikkat ve gayret göstermeliyiz. Düşmandan asla mal almamak, ona verebileceğimiz en büyük cezadır, bunu hiç unutmayalım.
Satışa çıkarılan devlet malı fabrika, tesis, teşekkül ve mallarını asla yabancılara sattırmamaya, olanca gücümüzle bu durumu engellemeye ve mümkünse birleşerek onları kendimiz almaya çalışmalıyız. (Son devalüasyonlarla o malların fiyatı yabancılara üçte bir fiyatına indirilmiş yani onlara % 65 tenzilat yapılmış oldu, belki bu da bir oyun ve hainliktir. Ayrıca şimdiye kadar satılanlardan devlet fevkalade az menfaat sağlamış, gelen paranın % 90-95’i aracı firmaların cebine girmiş de deniliyor.)
Gözünüzü dört açın, Allah cümlemizi her türlü hayırlara muvaffak eylesin!''

Yarın 4 Şubat. Es'ad Coşan hocamızın darübekaya irtihal ettiği gün. Aradan koca bir onbeş yıl geçti. Sohbet ve yazıları hala güncel. Hala istifade ediliyor. Allah ondan razı olsun.  İnşallahu Teala M. Es'ad Coşan şehadet mertebesine erişti. Ölmedi öldürüldü. Açık açık söylenen bilinen bir şey bu. Faili kim bilmiyoruz. Fakat o kişilerin hem bu dünyada hem ahirette cezalarını tam olarak çekeceklerinden şüphemiz yok. Bizim vazifemiz bizi yaratn Allaha kulluğumuzu iyi yapmak. Gücümüz yettiğince kalemimizle, silahımızla Allah yolunun bekası için cehd etmek. Kafir ve münafıklar hakkı batılla bulamaya çalışırken bari biz de böyle kıymetli alimlerimizin tavsiyelerini tutalım. Müslümanlığımızı iyi yapalım. Zamanın en uygun işi neyse onu yapalım.






                                              Teslime Gülsen Nurdoğan




30 Ocak 2016 Cumartesi

Mürşidi kamilin gerekliliği ve önemi


İmam Sühreverdî (k.s) Allah yolunda seyri sülûk edenlerin dört kısma ayrıldığını belirtir:

1- Kendilerinde cezbe olmadan sülûk edenler:

(Mücerred sâlik)

2- Cezbe hâlinde olan ve bu halde kalanlar:

(Mücerred meczûb)
3- Önce sülûke başlayan ve peşinden cezbeye ulaşanlar:

(Sâlik-i meczûb)

4- Başlangıçta kendisinde cezbe hâli olup daha sonra sülûke başlayanlar:

(Meczûb-i sâlik)

Hazret bunları şu şekilde değerlendirmiştir:

“Birinci ve ikinci gruptakiler irşada ehil olmaz. Üçüncü gruptakiler bazı durumlarda irşadda noksan kalır. Ancak dördüncü grubtaki arifler, bu işe tam ehliyetlidirler. İrşat işinde bazen noksan olmakla birlikte, üçüncü gruptakilerin bu makama ulaşmaları şöyle mümkün olur:

Bu kimse ilk hâlinde mücâhade, sıkıntı, ihlâsla ve bu yolun şartlarını tam olarak yerine getirmekle manevi seyrine başlar.

Sonra bu sıkıntı halinden, manevi hâlin temin ettiği rahatlığa çıkarılır. Böylece acıdan sonra tatlıyı bulmuş our, ilâhî lûtfun hoş kokusu ile rahatlar.

Böylece başlangıçtaki mücahede sıkıntısının darlığından, manevi ihsanlarla gelen kolaylığın genişliğine çıkmış olur. İlâhî kurbiyet denilen esintilerle tanıştırılır.

Kendisine müşahede kapısı açılır. Artık ilacını bulmuştur. Nur kabı olan kalbi, nurla kaynayıp taşmaya başlamıştır.

Ve…Ağzından hikmetler dökülür, kalpler kendisine meyleder, üzerine gaybdan peş peşe fetihler gelir, kalp gözüyle manevi âlemleri görür hâle gelir.
Bu hâliyle o, insan topluluklarının içine girmeye hazırdır. Artık halkın içindeyken o, Allah ile beraber olur. Herşeyi aşıp Hak ile olurken, hiçbir şey onu mağlup ve meşgûl edip Rabbinden koparamaz. O parçalar ama parçalanmaz.

İşte bu durumda olan kimse, insanları irşat etme hakkını elde eder. Bu sıfattaki kimseye bir çok insan tâbi olur ve kendisinden manevi ilim tahsil ederler. Onun vasıtasıyla âleme bereket yayılır.

Dördüncü grupta anlatılan ve önce ilâhî cezbe ile manevi terbiyeye alınıp ardından amele sevkedilen velilere ise Cenab-ı Hak, önce manevi keşifler, yakîn nurları ve kalbinden perdeyi kaldırmak suretiyle tecellî eder.

Müşahede nurları onu aydınlatır. Kalbi açılır ve genişler. Bir aldanma yeri olan dünyadan kalben uzaklaşıp, ebediyyet yoluna ve yurduna yönelir. Manevi hâl denizinden kana kana içer.

Kendisini Allah’tan alıkoyacak bütün maddî, dünyevi bağlardan kurtulur. Açıkça, ‘Ben, görmediğim bir Rabb’e ibadet etmiyorum, hep O’nun tecellîlerini seyrediyorum.’ diye ilan eder.

Sonra bâtınından zâhirine nurlar akmaya başlar. Bir zorlama ve meşakkat olmaksızın mücahede ve ibadet hâli devam edip gider. Herşey bir lezzet ve afiyet içinde olur. Kalbi, Rabbinin muhabbetiyle dolu olduğu için kendisinde, ilâhî sıfatlar tecelli eder, Rabbânî ahlâk ile ahlaklanır.

Bu kimsenin kalbi Hakk’ın emrine yumuşadığı gibi, kalıbı da yumuşar, erir ve teslim olur. Bunun alâmeti kalbin amellerine kalıbının yani organlarının da katılmasıdır.

Bu kimse Allahu Teala tarafından sevilen dostlardan olur. Doğrudan Hakk’a bağlanır, başkasından kesilir, mâsivâdan alınır ve ilâhi huzura ulaştırılır. İçindeki katılık gider, ruhun hararetiyle ısınır. Kalbinden nefsin damarları kesilip atılır. Cenab-ı Hakk, bu hâli şöyle zikreder:

“Öyle ki, Rabblerinden bütün benliğiyle korkanların derileri ondan ürperir. Sonra derileri ve kalpleri de Allah’ın zikrine yumuşar.”

Görüldüğü gibi Allahu Teala ayetinde, kalplerin yumuşadığı gibi, derilerin de yumuşayacağını haber veriyor. Bu durum ancak, seçilmiş Allah dostlarının (murad) hâlidir.

İrşada ehil ve ehliyetli kılınmış sevgilinin kalbi kötülüklerden temizlenmiş, göğsü açılmış ve derisi yumuşamış, kalbi ruhu ile aynı tabiatta olmuş; nefis de isyan ederek devamlı kötülüğü emreder bir durumdayken, yumuşayıp Hakk’a teslim olmuştur. Böylece nefsin yumuşamasıyla vücut da yumuşamıştır.
Bu kimse manevi hallerin elde edilmesinden sonra, tamamıyla artık amele döndürülür. Ruhu da devamlı ilâhi huzura doğru çekilir. Kalp ruhu, nefis kalbi, beden de nefsi takip eder.

Böylece bedenin amelleriyle kalbin amelleri içiçe olur. Zâhiri bâtına, bâtını da zâhire yol bulur. Kudret hikmete, hikmet de kudrete geçer. Dünya Ahirete, Ahiret de dünyaya açılır ve kendisine şöyle denmesi münasip olur:

“Eğer gözümden perde kaldırılacak olsa yakînim olduğundan daha fazla artacak değildir.”

Bu duruma ulaşınca, manevi hâlin kendisine bağ olmasından kurtulur. Hâl ona değil, o hâle hâkim olur. Böylece her yönden hürriyete kavuşur: Allah’a tertemiz bir tevhîd ile kulluk eder.

İşte, kim bu vasfettiğimiz makamı elde ederse o, gerçek bir arifi billâh, asıl hürriyetine kavuşmuş bir Allah dostu ve kamil bir mürşittir.

Onun nazarı deva, sözleri şifadır. O, Allah Teala’nın muradına uygun olarak konuşursa O’ndan konuşur, sükût ederse, O’nun için sukût eder. Nitekim bir kudsî hadiste bu durum şöyle ifade edilmiştir:

“Allah Teala şöyle buyurmaktadır: Her kim, benim velî kullarımdan birisine düşmanlık ederse, muhakkak ben ona harp açar, dostumun intikamını alırım. Bir kulum, kendisine farz kıldığım şeylerden daha sevgili bir şeyle bana yaklaşmamıştır.

Kulum bana nâfile ibadetleriyle de durmadan yaklaşır; nihayet onu severim. Bir kere de onu sevdim mi artık ben o kulumun (özel ihsân edeceğim nurum ile) işiten kulağı, gören gözü, tutan eli, yürüyen ayağı olurum. Benden herhangi birşey isterse onu verir, bana sığınırsa muhakkak onu himâye ederim.”

Demek ki kamil mürşit, Cenab-ı Hakk’ın muradına tabidir ve Hak Teala ona kendi murâdını bildirmiştir. Artık, bütün eşyadaki tasarruflarında nefsinin isteği ile değil, Allahu Teala’nın muradına uygun hareket eder.328

Allahu Teala, bir kulunu ilahi yardımı ile desteklediği zaman o kul, hak ve hidayet üzere hareket eder. Yerlerin ve göklerin hüküm ve hükümranlığı Yüce Allah’a aittir. O’nun ordularını ancak kendisi bilir. Bir kulunu sevince ve kullarının irşadı için aralarına gönderince, elbette ona bir yetki ve destek de verir.

Onu melekleri ve diğer manevi orduları ile takviye eder. Kendisini nefsine esir, şeytana oyuncak ve dünyaya köle etmez. Onu makam ve şöhret derdine düşürmez. İlahi yardım olmadan bu iş yürümez.

Allah-u Zülcelal ayet-i kerimede şöyle buyurmuştur: "Ey iman edenler! Allah'tan korkun ve sadıklarla beraber olun." (Tevbe;119) Sadıklarla beraber olmak nefsin temizlenmesi ve güzel sıfatlarla bezenmesidir. Bu sayede takvada muvaffak olmak mümkündür. Bunu başarabilmek için de bir mürşid-i kâmile intisab etmek ve onların sohbetlerinde bulunmak şarttır. Çünkü sadıklarla beraberlik cismani olarak sohbetle, ruhani (manevi) beraberlik ise râbıta ile olur.
Sadıklarla beraber olmanın ve bir mürşid-i kâmile intisab etmenin faydası ve tesiri; hem ameli olarak zahire iktida etmesiyle, hem de ruhi olarak kendisine tesir etmesiyle meydana gelmektedir. Peygamber Efendimiz (SAV) ashab-ı kiramı, âdâb-ı ders ve âdâb-ı nefs olmak üzere iki şekilde terbiye etmişlerdir. Allah-u Zülcelal Habibini bu iki âdâb ile âdâblandırmıştır. O da ashabını böylece âdâblandırmıştır.
Âdâb-ı ders; zâhirî olarak yapılan bütün ibadetlerin Allah-u Zülcelal'in istediği şekilde yapılmasıdır.
Âdâb-ı nefs; nefsin ve ruhun kötü sıfatlardan temizlenmesi ve güzel sıfatlarla muttasıf (bezenmiş) olmasıdır.
Allah-u Zülcelal'in veli kulları da bu iki âdâbla âdâblanmışlar ve kendilerine tâbi olanları da bu şekilde âdâblandırmaktadırlar. Çünkü mürşid-i kâmiller, bir silsileye dayalı olarak günümüze kadar gelmişlerdir. İşte bu sebeple, Peygamber Efendimiz (SAV) 'in gerçek manada varisleri olan mürşid-i kâmillere intisab etmek ve onlardan istifade etmeye çalışmak son derece faydalı ve gereklidir.
Şeyh İsmail Hakkı Bursevî hazretleri şu ayet-i kerimenin tefsirinde şöyle buyurmuştur: "Ey iman edenler! Allah'tan korkun ve sadıklarla beraber olun" (Tevbe; 119) ayet-i kerimesinden murad, mürşid-i kâmillerdir. Ciddiyetle bir insan onların kapılarında hizmet eder, muhabbetiyle nazarlarında kabul olunursa, onların feyz ve bereketlerinden dolayı mâsivayı (kötülüğü) terk etmeye muvaffak olur. Allah-u Zülcelal'in yolunda olan, istikamette başarılı olur ve ilahi huzura kavuşur."
Sadıklarla beraber olmak emrinin hikmeti şudur: İnsan halini, suretini, fiilini başka bir zatın iradesiyle icra etmez ise şüphesiz heva ve hevesinden ayrılamaz, ayrılamadığı için de kısa olan ömrünün hepsini beyhude harcar, gerçek maksadına ulaşamaz. Ancak kendisini başka bir zatın emrine verirse, nefsi ölmüş olur, kalbi var olur. Nasıl ilim tahsil eden bir genç, alim bir kim-senin nezaretinde cehaletten kurtulursa; kişi de kâmil mürşidin emri altında amel ve ihlasta başarılı olabilir.
Peygamber Efendimiz (SAV) ashab-ı kiramı sohbetleriyle birlikte feyz vererek yetiştirmiştir. İşte mürşid-i kâmillerde hakiki varisler olmalarından dolayı, müridlerini sohbet, teveccüh ve nazarlarıyla yetiştirirler.
Ebu Derda (R.A) dan rivayet edilen bir hadis-i şerifte Peygamber Efendimiz sallu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur: "Muhakkak alimler peygamberlerin varisleridir. Onlar dinar ve dirhemlere varis olmamışlardır. Ancak ilme varis olmuşlardır." (Ebu Davud: 3641, Tirmizi: 2681)
Bu hadis-i şeriften açıkça anlaşılacağı üzere sadece ilmi, zâhirî ilim olarak alıp, manevi ilmi gözardı etmek, ancak büyük bir cehaletin eseridir. Peygamber Efendimiz sallu aleyhi ve sellem ashab-ı kiramı nasıl küfür bataklığından, zulmetten ve cehaletten kurtarmış ise mürşidi kâmiller de kendileriyle beraber olanları, kendi vasıflarıyla donatırlar.
Bazılarının yaptığı gibi zâhirî ilmi kabul edip, manevi ilmi reddetmek suretiyle tasavvuf ehline dil uzatmak, bunlara bir menfaat sağlamadığı gibi o tasavvuf ehline de bir zarar veremez. Nitekim Peygamber Efendimiz (SAV) şöyle buyurmuştur: "Benim ümmetimden hak üzere bir cemaat olacaktır. Bir kimsenin onları Hak yoldan çevirmeye çalışması onlara zarar vermez, tâ ki Allah-u Zülcelal'in emri gelinceye kadar bu böyle devam eder." (Buhari, İ’tisam: 10, Tevhid: 29, Müslim, İmaret: 171)
Bu hadis-i şerifin bize çok açık mesajı vardır. Peygamber Efendimiz (S.A.V) in varisleri, Hak üzere Ümmet-i Muhammed'i kıyamete kadar irşad edeceklerdir. O varisler ki hakiki mürşid-i kâmillerdir. Çünkü onlar hem zâhirî, hem de manevi irşad yapabilenlerdir.
Bu yüzden onlarla beraber olmak, büyük bir ilaç olduğu gibi onlardan ayrılmak da acı bir zehirdir. Öyle ki mürşid-i kamillerle beraber olan kimseler, şaki de olmazlar. Nitekim Hz. Peygamber (SAV) bir hadis-i şeriflerinde şöyle buyurmuşlardır: "Mü'minin ferasetinden korkun. Çünkü onlar Allah'ın nuruyla bakarlar." ( Tirmizi,Tefsir:15, hd. 3052)
Mürşid-i kâmiller avcıya benzerler. Nasıl ki avcılar ince hünerlerle, türlü tuzaklarla vahşi hayvanları avlayarak, onlardaki vahşet sıfatını terbiye ile giderip, hüner ve marifet öğretirlerse; mürşid-i kâmiller de sohbet, teveccüh, himmet ve nazarlarıyla, azgın nefislerin, tuğyan ve isyanlarını giderip ıslah ederek, itaat sıfatını kazandırırlar. Kulluk edebini öğreterek ilahi sırlara vakıf kılarlar.
Zâhirî ilimle, eğitim ve Kur'an okumakla manevi ilim elde edilmez. Ve de kötü sıfatlarla muttasıf olunduğu için gurur, kibir, riya gibi hastalıklar insanın helakına bile sebep olabilir.
Rivayete göre bir kimse tek başına 60 yıl bir adada Allah-u Zülcelal'e ibadet etmiş ve birçok ihsanlara sahip olmuştu. Netice olarak Allah-u Zülcelal ona bir melek gönderip şöyle demiştir: "Sana ibadetinle mi muamele edeyim, yoksa kendi rahmetimle mi?" O adam uzun yıllar ibadet ettiği için kendisinde bir gurur hasıl olduğundan: "Amelimle muamele et!" dedi. Allah-u Zülcelal de onun hesabını gördü. O adamın ameli bir göz nimetinin bile karşılığını veremedi. Ve adamı cehenneme götürürlerken, adam hatasını anladı ve Rabbinden mağfiret diledi. Allah-u Zülcelal de merhamet ederek ona kendi rahmetiyle muamele etti. Ve cennetine gönderdi.
İşte bu yüzden, insan ne kadar çok ibadet ederse etsin, bir mürşid-i kâmile bağlanıp onunla beraber olursa, daima yapmış olduğu ibadetini az görür ve Rabbine daha fazla ibadet etmeye gayret gösterir. Eğer mürşidi olmazsa, nefis ve şeytan insanı çok kolay aldatır. Az olan ibadetini bile çok görür ki Allah muhafaza helak olur.
Her insan manevi olarak mezmum (kötü) olan gurur, kibir, riya, hased, gıybet gibi hastalıklara müpteladır. Bunların temizlenmesi için de bir mürşid-i kâmilin manevi terbiyesine girmek şarttır. Bazı insanlar bu türlü hastalıklara müptela oldukları halde, kendilerinin hastalıklarını bilmezler ve tedavi etmek için de herhangi bir çaba göstermezler. Bunlar cehl-i mükerrep (kendilerini alim olarak gören cahiller) içindedir. Şeriat zahirdir, ancak bu hastalıklar manevidir.
Allah-u Zülcelal bu cehl-i mükerrep içinde olanlar hakkında şöyle buyurmuştur: “De ki: Size amelleri en çok hüsrana gidenleri haber vereyim mi? Kendilerinin gerçekten sanat yaptıklarını sandıkları halde, dünya hayatında çabaları boşa gitmiş olanları.” (Kehf; 103-104)
İnsanın kendi yüzünü görebilmesi için güzel bir aynaya bakması lazımdır. Ayna olmadığı zaman nasıl kendini göremezse, hatalarını görebilmesi ve bunları iyileştirmeye çalışması için de bir mürşid-i kâmile gitmesi ve hatalarını, sıkıntılarını anlatarak çarelerini bulup bu manevi hastalıklardan kurtulması lazımdır. Çünkü Peygamber Efendimiz (SAV) şöyle buyurmuştur: "Mü'min, mü'minin aynasıdır." (Buhari; Edeb)
Yine bu konuda Allah-u Zülcelal ayet-i kerimede şöyle buyurmuştur: "Muhakkak size; Allah'a ve son güne ümit besleyipte, Allah'ı çokça ananlar için Allah'ın Rasulünde pek güzel bir örnek vardır." (Ahzab; 2l )
Bu ayet-i kerimede Allah-u Zülcelal, Peygamber Efendimiz (SAV)'e tabi olmayı ve ona ittiba etmeyi ashab-ı kirama öğretmektedir. Nasıl asr-ı saadette Peygamber Efendimiz sallu aleyhi ve sellem’e iktida edip tabi olunmuş ise günümüzde de onun varislerinin yanında olup, onlara uymak suretiyle Allah-u Zülcelal'e yönelmek icab etmektedir. Allah-u Zülcelal'in işareti ve emri bu yöndedir.
Bundan dolayı hakiki varislerle beraber olmak, sohbetle-rine devam etmek ve irşadları altına girmek şarttır. Böylelikle imanımız kuvvetlendiği gibi, emraz-ı kalbiye (kalbi hastalıklar) ve nefsimizin kusurları kaybolmaya yüz tutarak güzel sıfatlarla bezenmeye başlarız.
__________________
 Kâmil bir şeyhten ders almak ona intisab etmek, sefere çıkan her insana daha önceden bu sefere çıkmış tecrübeli bir rehber nasıl şartsa aynı şekilde tüm insanlara böyle bir kâmil insana intisab etmek tabi olmak da şarttır diyebiliriz. Çünkü tasavvuf yolu, tarikat yolu Allah’a giden yolda sefere çıkmak demektir. İnsanoğlu tümüyle topyekun seferde olduğunun farkında olsa, bu seferden dönüşün olmadığını bilse, seferin neticesinde karşılaşacağı akıbetinin bilincinde ve korkusunda olsa, Cenab-ı Hakk’ın “Dönüşünüz ancak bizedir” emr-i ilahîsinin farkına varsa, kâmil mürşidlere intisab etmenin, bu manevi rehberlerin kadir, kıymetini ve önemini de hemen kavrar ve bu rehberlerin yanından bir an bile ayrılmazlar.
Mürşid-i kâmillere intisab edip o nadide insanların hayatlarında onlardan faydalanmamız yaşarlarken değer ve kıymetlerini bilmemiz, onların yaşam tarzlarını kendimize rehber edinmemiz gerekir. Onların inandıkları gibi inanıp onların İslâm’a ve onun kurallarına sarıldıkları gibi sarılmamız gerekir. İntisab etmek, rehber edinmek bu şekilde olur.
Yoksa bir sıkıntı anında Eyyup Sultan’da kurban kesmek, Telli Baba’ya gidip türbesine bez bağlamak, Hacı Bayram Veli’de şeker dağıtmak, Mevlâna’da adak adamak intisab değildir. Böyle yapmak, bu mübarek zatları rehber edinmek değildir. Elbette ki bütün zatların türbelerine de saygılı olmalıyız. Ama, türbelerinde adak adamak yerine, yaşantılarını, hayatlarını rehber edinmemiz gerekir.
Hakkı bilmek, hakkı anlamak, hakkı söylemek, hakkı dinlemek, hakkı öğrenmek kısaca hakka yönelip hakka doğru yol almanın vesileleri olan tarikat yollarının değerlerini bilip onları layık oldukları yerlere getirmek onlara hak ettikleri değerleri vermek her Müslümanın vazifesidir.
Bu hak olan tarikatlara vereceğimiz değerler ölçüsünde toplum olarak lâyık olduğumuz yerlere gelebiliriz. Aksi taktirde Allah sevgisinden ve Allah korkusundan uzak, birbirinin hak ve hukukuna riayet etmeyen, sevgi ve saygıyı unutan, merhamet nedir bilmeyen kişi ve kişiler topluluğu olarak kalmaya mahkum oluruz.
Geçmiş tarihlerde Allah dostlarına gereken değeri veren toplulukları Cenab-ı Hakk (c.c.) Hazretleri yüceltti ve yükseltti. Osmanlı bunun bir örneğidir. Selçuklu bir diğer örnektir. Asr-ı saadette yaşayanlar hakeza öyle. Çünkü Kur’ân-ı Kerim’e sımsıkı sarılmış ve Allah’ın sadık ve veli kullarını baş tacı etmişlerdi.
Onlar, Cenab-ı Hakk’ın, Tevbe suresi 119. ayetinde geçen “Ey iman edenler Allah’tan korkun ve sadıklarla beraber olun” emrinin ehemmiyetini bilerek sadıklar topluluğu oluşturmuşlardır. Onlar Allah’a, Resulü’ne, ahiret gününe, hesab gününe son derece iman ederek, bunları en iyi şekilde bilen Ulema-i kiram ve Allah dostlarını baş tacı etmişlerdi. Bir an önce özümüze dönüp manevi benliğimize sahip çıkmamız ve ona sımsıkı sarılmamız gerekir.
 İnsan gökte taht kursa, güneşi yere çekse
Ne faydası olur ki, Hakkı bilmeyecekse
Bu yazdıklarımızı okuyacak olan değerli Müslüman ve ihvan kardeşlerimin özellikle bir konuya dikkatlerini çekmek isterim. Şu ana kadar bahsettiğimiz, anlatmaya çalıştığımız gerçek manada kâmil bir mürşid olan zatlardır. Yoksa insan her kargayı şahin sanıp ona uyarak yolunu kaybetmemelidir. Çünkü günümüzde maalesef şeyhlik maskesi altında Ümmet-i Muhammed’i dalâlete sürükleyen icazetsiz seyr-i sülûkünü tamamlamamış meşrepleri bulanık, gittikleri yol Allah’ın şeriatine ve Resulullah’ın sünnetine uymayan insanların var olduğu hepimizce malumdur. Nitekim Şeyh Beyazid-ı Bistami Hazretleri der ki: “Ben doksan şeyhe yetiştim her birine hizmet ettim ama Cafer-i Sadıka yetişmeseydim zamansız gideceğimden korkardım.” İşte bu yollarda yalan yere posta oturup şeyhlik davasında bulunan şeytan tıynetli kimseler de çoktur. Bu yüzden devamlı deriz ki, mürid talip olacağı yolu, o yolun önderini çok iyi araştırmalı, Allah’ın şeriatına ve Resulullah’ın sünnetine uygun olduğuna emin olduktan sonra teslim olmalıdır.
Bilinmelidir ki şeyh edinmek isteyen kimseler hakiki mürşidlerden irşad almış kimseleri şeyh edinmelidir. 0 şeyh halkı irşad edebilecek güce sahip olmalıdır. Ve ‘ben şeyhim’ diyen kimsenin mutlak manada müridlik ve taliplik kademelerinden geçmiş olması şarttır. Günümüzde maalesef birkaç gün bir şeyhin sohbetinde bulunup kulaktan dolma birkaç kelâm öğrendikten sonra icazetsiz bir şekilde kendisini ortaya atan vekiller ve şeyhler de çoktur.
Gerçek mürşid, mutlak manada ilim sahibi olmalıdır. İlimsiz kimselerin dalâlete düşmeleri mutlaktır ve an meselesidir. Hal böyle olunca kendisini dalâletten kurtaramayan, peşinden götüreceği insanları da dalâlete sürükler. Mürşidlerin ilim ehli olmaları gerektiğini Cenab-ı Hakk Enbiya suresi 7. ayetinde mealen şöyle işaret etmektedir: “Eğer bilmiyorsanız, ilim ehli olanlardan sorun öğrenin.”
Bu konu ile ilgili Resulullah (s.a.v.) Efendimizin şu hadis-i şerifi de dikkat çekicidir: “Bu alemin yıkılmasına ve harap olmasına üç sınıf insan sebep olacaktır. Bunlar cahil sofular, fasık alimler ve zalim idarecilerdir.” Yine bu konu ile ilgili değerli bir söz vardır: “Yarım hoca insanı dinden yarım tabipte insanı candan eder.”
Eşşeyh Hacı Hafız Mustafa ÖZGÜR (K.s)

Cevapla